Goodbye

Wat een mooie oudjaarsdag moest worden, begon vanochtend nogal heftig. Het verdriet om "Miso" is nog lang niet over en daar komt nu het verdriet om "Chocho" bij. Ongelooflijk maar toch echt de harde realiteit, ook onze "Chocho" is er niet meer. Ik denk dat ze haar broer te erg mistte...
Onze mooie mopperkont. Ze kwamen bijna 16 jaar geleden samen bij ons en zijn tegelijk uit ons leven vertrokken. Ik denk dat het zo moest zijn....
Dag lieve "Chocho"... we zullen je missen!

Chipito

Wat een verdriet en wat een gemis... "Miso" was dusdanig aanwezig dat het ondanks de andere twee katten toch ineens best stil is in huis. Gek is dat, je bent er zo aan gewend en neemt het voor lief en dan ineens is hij er niet meer... Ook voor Yrrah en Kazu is het heel verdrietig. Voor het eerst maakten zij bewust een verlies mee en wisten zich geen raad met hun verdriet en dat breekt je hart... Het is nu een aantal weken geleden en gelukkig wordt er veel over hem gepraat en gelachen. Er zijn een heleboel fijne herinneringen...
En daar kwam dan toch de vraag.... wat zeggen ze altijd "belofte maakt schuld". Wij hadden twee jaar geleden, toen "Miso" een week of drie vermist was, beloofd dat er een kitten bij zou komen. Toen meneer ineens weer thuisgebracht werd, wat we allemaal niet meer hadden verwacht, ging dat feest niet door. Tja en nu... nu is hij er echt niet meer.... "en jullie hadden beloofd dat er dan een kitten bij mocht". Helemaal waar, geen ontkomen meer aan en eigenlijk ook wel erg leuk... En daar was hij dan ook ineens heel snel... mag ik jullie voorstellen aan onze nieuwste aanwinst "Chipito".
Is hij niet super super super "cute"... mijn hart heeft hij al gestolen!

Not so favorite friday...

Tja, wat zal ik zeggen... was ik vanochtend nog van plan een "favorite friday" te plaatsen, werd het vandaag helaas een "not so favorite friday".

Al eerder had ik een bericht gemaakt om te plaatsen over mijn "maatje Miso"... lees hieronder verder.

Ik kan me de tijd bijna niet meer herinneren... De tijd dat hij er niet bij was... het lijkt en is intussen zo gewoon... zijn aanwezigheid, al bijna 16 jaar lang... samen met zijn zus. Een bijna onafscheidelijk duo, ze horen er gewoon bij.

Al jaren, al heel veel jaren.... Mijn "Miso", mijn "maatje"...

Net als bij mensen, lijkt het ook bij dieren zo te zijn... of in ieder geval bij katten.... "Hoe ouder hoe gekker". In het geval van "Miso" is dat zeker zo. Hij was altijd al behoorlijk aanwezig, een echte knuffelaar, babbelaar en bij sommige vrienden van ons letterlijk niet weg te slaan... het zat er toen al wel een beetje in denk ik... het "stalken". Nu "Miso" een dagje ouder wordt, lijkt het "stalken" ook toe te nemen... soms in erge mate.... Overal waar ik ga, gaat "Miso". Ga ik zitten, dan zit hij bijna tegelijkertijd op schoot... Hoe hij het doet, geen idee... Gezien zijn leeftijd en "slecht ter been" zijn, lukt het hem toch elke keer op je te gaan zitten, als het net even niet uitkomt. En er dan vooral ook te blijven zitten.

Ach ja, het hoort erbij denk ik dan maar... Mijn maatje, mijn gekke oude "stalker cat", al bijna 16 jaar... Ik hoop dat hij het "stalken" nog lang vol zal houden. Het siert hem en ik ben blij dat hij er nog is... Na al die jaren!

Maar helaas, vandaag kwam daar het moeilijke moment... het ging niet meer zo goed met "Miso". Tjee, wat ben ik verdrietig, echt intens verdrietig... het doet gewoon pijn!

Dag lieve "Miso" ik ga je zo ontzettend missen. Je bent voor altijd in mijn hart!!! Gekke "stalker cat"!!!